-
- Gebouwd voor jouw rijstijl
- Met nieuwe kettingbladformaten en kortere crankopties breidt SHIMANO de GRX-gravellijn uit, voor meer controle over verzetten, fit en prestaties op elk type gravel.
- 28/05/2026
Reis mee met avonturenrijder Kurt Refsnider, die vertelt over zijn eerste thru-ride van de nieuwe Orogenesis-route, de langste mountainbiketrail ter wereld met een lengte van meer dan 8.000 kilometer.
Woorden en foto's door Kurt Refsnider
Het grote doel van het afgelopen jaar voor mij was de eerste thru-ride van de nieuwe Orogenesis-route, die wordt gezien als de langste mountainbikeroute ter wereld. Na jaren van ontwikkeling was de meer dan 8.000 kilometer lange route van Canada naar de zuidpunt van Baja klaar voor de eerste testrijders. Ik keek vooral uit naar de bijna 5.000 kilometer door Washington, Oregon en Californië, met bijna 50% singletrack (bijna volledig op trails die ik nog nooit had gereden), dat was een avontuur dat ik gewoon niet kon laten schieten.
De nieuwe XT- en XTR Di2-groepen werden slechts een maand voor mijn geplande vertrek vanaf de grens tussen de VS en Canada gelanceerd. Ik ben meestal niet iemand die nieuwe uitrusting vertrouwt zonder die vooraf uitgebreid te hebben kunnen testen, zeker niet bij backcountry-ondernemingen — de risico’s zijn gewoon te hoog. Maar ik keek juist enorm uit naar deze nieuwe aandrijvingen en kreeg snel een XT derailleur- en shifter-upgradekit in handen, die ik de dag voor mijn vlucht naar de Dolomieten op mijn fiets monteerde voor twee weken singletrack-heavy hut-to-hut bikepacking met Shimano-atlete Kait Boyle. Als de nieuwe aandrijving daar in de bergen vlekkeloos zou werken, zou ik 'm ook meenemen naar de Orogenesis.
En de aandrijving reed inderdaad soepel door alle regen, modder en bijna-botsingen met Italiaanse rotsblokken heen, zonder ook maar één schakelmoment te missen. Na thuiskomst werden die onderdelen snel overgezet op mijn Orogenesis-fiets, waarna we direct richting Washington vertrokken, met enige spanning over alle onzekerheden die ons te wachten stonden in de duizenden kilometers die voor ons lagen.
Orogenesis was echt een fantastisch avontuur — meer over de tocht zelf is te lezen op Escape Collective en The Radavist. Maar hoe hield de nieuwe Di2-aandrijving zich staande na zo’n 80 dagen rijden en meer dan 120 kilometer aan afdalingen op het Amerikaanse deel van Orogenesis? Hoe was de levensduur van de accu? Hoeveel kettingen heb ik versleten? Lees verder voor de post-trip debrief.
Voor het Amerikaanse deel van Orogenesis dat Washington, Oregon en Californië doorkruist, bestaat bijna de helft van de route uit singletracks, en veel van die trails zijn relatief rauw en technisch. Er zijn daar weinig ‘makkelijke’ trailkilometers, en veel secties bestaan uit ruige backcountry moto-singletracks of zelden bereden, niet-gemotoriseerde paden. Daarom viel mijn keuze op de Pivot Trailcat SL, een full-suspension fiets die voor mij de ideale balans biedt tussen efficiëntie, plezier en controle. De setup van aandrijving en remmen die ik gebruikte, zag er zo uit:
De meeste dagen op de trails bestonden uit ritten van 7 tot 8 uur, veel hike-a-bikes en ontzettend veel fantastische singletracks. Washington was een feest van steile, losse beklimmingen en lange, rotsachtige afdalingen — bijna 40.000 hoogtemeters over ongeveer 1.127 km. Het terrein in Oregon en Californië was gemiddeld iets milder, maar enkele van de zwaarste dagen van de hele route zaten juist in Zuid-Californië. Omdat ik niet zeker was van de accuduur van de derailleur, had ik een paar extra accu's bij me. Het bleek dat ik, ondanks de hoge schakelintensiteit op technische trails, met één accu ongeveer 5 dagen deed (oftewel zo’n 35 uur rijtijd). Met wekelijkse overnachtingen in dorpen om bij te tanken, op te frissen en accu's op te laden, hoefde ik mijn tweede reserve Di2-batterij niet eens te gebruiken.
Na ongeveer 4.800 kilometer aan stoffige en zware trails schakelde de achterderailleur nog net zo goed als op dag één toen ik wegreed vanaf de Canadese grens. Die geleidelijke afname in schakelprecisie kende ik maar al te goed van een mechanisch XT-systeem, waarbij de kabelhuls steeds vuiler wordt en de draaipunten van de derailleur langzaam speling ontwikkelen — maar dat was allemaal niet het geval in het nieuwe M8250-systeem. Ik stelde de schakelindex aan het einde van de rit met één klik bij na een lichte verbuiging van de derailleurhanger van het frame, maar dat was het. De derailleurkooi en accudeksel zien er behoorlijk gehavend uit, maar de derailleur zelf is na alles wat hij heeft doorstaan nog lang niet aan het einde van zijn levensduur.
Hoe hielden al die andere onderdelen zich staande? Ik had geen enkel mechanisch probleem onderweg en hoefde zelfs geen onderdelen af te stellen. Dat is echt het allerbeste waar ik op had kunnen hopen! Ik heb de ketting en remblokken drie keer vervangen, de schoenplaatjes twee keer, de cassette/kettingblad/derailleurwieltjes één keer halverwege, ik heb één keer nieuwe schoenen aangetrokken en de remmen twee keer ontlucht.
Ik had niets meer kunnen verlangen van mijn materiaal op zo’n avontuur — alleen plezier, geen gedoe.
Mijn Orogenesis-rit ging verder in Mexico, maar ik ruilde mijn full-suspension fiets in voor een drop-bar mountainbike, XT Di2-shifting voor mijn vertrouwde GRX-mechanisch, solo reizen voor het gezelschap van mijn partner Claire, en zo begon een heel nieuw avontuur.