Zapraszamy do wyruszenia w podróż wraz z miłośnikiem przygód Kurtem Refsniderem, który dzieli się swoimi wrażeniami z pierwszej przejażdżki trasą MTB Orogenesis. Ten liczący ponad 8000 km szlak jest uznawany za najdłuższy na świecie.
Tekst i zdjęcia: Kurt Refsnider
W minionym roku moim najważniejszym celem był pierwszy przejazd nową trasą Orogenesis, określaną jako najdłuższy szlak MTB na świecie. Po latach przygotowań trasa o długości niemal 8000 km, biegnąca od Kanady aż po południowy kraniec Baja California, była gotowa na pierwszych zawodników testowych. Najbardziej nie mogłem się doczekać odcinka około 4800 km przez stany Waszyngton, Oregon i Kalifornia, gdzie prawie 50% trasy stanowi singletrack (którego w większości nigdy wcześniej nie przejechałem). To była przygoda, której zwyczajnie nie mogłem odpuścić.
Nowe grupy osprzętu XT i XTR Di2 zostały zaprezentowane zaledwie miesiąc przed moim planowanym wyjazdem z granicy USA–Kanada. Zwykle nie ufam nowemu sprzętowi bez długiego testowania w terenie – potencjalne konsekwencje są po prostu zbyt duże. Od dawna czekałem jednak na nowy osprzęt, dlatego szybko zdobyłem zestaw do modernizacji przerzutki i manetki XT, który zamontowałem na rowerze dzień przed wylotem w Dolomity na dwutygodniowy bikepacking po singletrackach, z noclegami w schroniskach, wraz z koleżanką z drużyny Shimano, Kait Boyle. Plan był następujący: jeśli nowy osprzęt sprawdzi się bez zarzutu w tych górach, pojedzie ze mną na Orogenesis.
I faktycznie – osprzęt działał bezbłędnie w deszczu, błocie i przy bliskich spotkaniach z włoskimi głazami – ani razu nie zawiódł przy zmianie biegów. Po powrocie do domu szybko zamontowałem te same części w moim rowerze przygotowanym na Orogenesis i od razu wyruszyliśmy do Waszyngtonu – pełni obaw związanych z potencjalnymi niespodziankami, jakie czekały na nas podczas tej długiej podróży.
Orogenesis okazało się świetną przygodą – więcej o samej wyprawie możecie przeczytać na łamach Escape Collective i The Radavist. Ale po około 80 dniach jazdy i ponad 120 km przewyższenia na amerykańskim odcinku Orogenesis jedno pytanie samo ciśnie się na usta: jak sprawdził się nowy osprzęt Di2? Jak wyglądała żywotność akumulatorów? Ile łańcuchów zużyłem? Zapraszam do zapoznania się moim podsumowaniem tej wyprawy.
Na amerykańskiej części Orogenesis, prowadzącej przez Waszyngton, Oregon i Kalifornię, singletrack stanowi prawie połowę trasy, a duża część ścieżek jest surowa i techniczna. Nie ma tam zbyt dużo „łatwych” kilometrów – wiele odcinków to wyboiste, terenowe singletracki przeznaczone dla motocykli lub rzadko uczęszczane szlaki dla ruchu pieszego i rowerowego. Dlatego mój wybór padł na rower Pivot Trailcat SL – model z pełnym zawieszeniem, który daje mi idealną równowagę między efektywnością, przyjemnością z jazdy i kontrolą. Mój zestaw osprzętu i hamulców wyglądał następująco:
Większość dni na trasie to 7–8 godzin jazdy, sporo prowadzenia roweru i ogrom świetnych singletracków. W stanie Waszyngton królowały strome podjazdy z luźną nawierzchnią i długie, kamieniste zjazdy – prawie 40 km przewyższenia na odcinku 1100 km. Ukształtowanie terenu w Oregonie i Kalifornii było ogólnie nieco łagodniejsze, ale niektóre z najtrudniejszych dni na całej trasie przypadły na południową Kalifornię. Nie byłem pewien, jak długo wytrzyma akumulator w przerzutce, dlatego zabrałem ze sobą kilka zapasowych. Okazało się, że nawet przy częstym zmienianiu biegów na technicznych trasach jeden akumulator wystarczał mi na pełne 5 dni pracy (co prawdopodobnie odpowiada około 35 godzinom jazdy). Dzięki cotygodniowym noclegom w miastach, gdzie mogłem uzupełnić zapasy, umyć się i naładować akumulatory, nigdy nie musiałem nawet sięgać po zapasowy akumulator Di2, który miałem ze sobą.
Po pokonaniu 4800 km – wyczerpujących i pełnych kurzu – przerzutka nadal działała tak samo dobrze, jak pierwszego dnia, kiedy wyruszałem z granicy z Kanadą. Stopniowy spadek precyzji zmiany biegów, który dobrze znałem z mechanicznego systemu XT – gdy pancerze się brudzą, a przerzutka łapie luzy – w nowym modelu M8250 nie występował w ogóle. Pod koniec trasy, po lekkim wygięciu haka przerzutki, wyregulowałem przerzutkę o jeden klik, ale to wszystko. Wózek przerzutki i osłona akumulatora wyglądają teraz na mocno zużyte, ale sama przerzutka jest jeszcze daleka od końca swojej żywotności – mimo tego, co przeszła.
Jak wytrzymały pozostałe części? Nie miałem ani jednej awarii mechanicznej i nie musiałem nawet majstrować przy żadnych częściach po drodze. To absolutnie najlepsze, na co mogłem liczyć! Wymieniłem łańcuch i klocki hamulcowe trzy razy, bloki dwa razy, kasetę, tarczę i kółka przerzutki raz w połowie trasy, raz zmieniłem buty na nowe i dwa razy odpowietrzyłem hamulce.
Nie mógłbym prosić o nic więcej podczas tak wymagającej wyprawy – pełna jazda, żadnych problemów.
Moja podróż po Orogenesis trwała dalej w Meksyku, ale tam zamieniłem rower z pełnym zawieszeniem na górski z kierownicą gravelową, przerzutki XT Di2 na moje sprawdzone mechaniczne GRX, a samotną podróż na towarzystwo mojej partnerki Claire – i zaczęła się zupełnie nowa przygoda.
.jpg)
